Babs Gons geeft levensinspiratie van onze heldinnen in haar nieuwe boek

Interview: Tess van der Zwet
Fotografie: Angela Tellier

Schrijver, theatermaker en spokenword-performer Babs Gons brengt met Het begint met een droom een ode aan heldinnen die onze wereld kleur geven.

Op een toegankelijke manier vertelt ze over het leven van deze doortastende vrouwen, bijgestaan door schilderachtige illustraties van Femme ter Haar. Maar wie is deze heldin, doorzetter, alleskunner zelf? We vragen het haar aan de hand van quotes van de heldinnen die een plek hebben gekregen in het boek.

Nikkie de Jager: “Ik ben mezelf (…). Daar verandert nooit iets aan.”

Babs: ‘Ik ben iemand die met de stroom van het leven mee gaat. Ik vertrouw heel erg op het universum. Ik zet dingen niet naar mijn hand, maar zie een pad en besluit dat te volgen. En ik ben ambitieus, een harde werker. Hoewel ik een absolute chaoot ben in het dagelijks leven, neem ik mijn werk heel serieus. Ik denk nooit dat iets niet opgelost of bereikt kan worden. Daarvoor moet ik wel dingen opgeven en heel hard werken, wat ook weer betekent dat je sociaal leven soms helemaal plat ligt.’

Ik denk nooit dat iets niet opgelost of bereikt kan worden

Rahma El Mouden: “Als je iets echt wilt, kan er heel veel.”

Bestel Het begint met een droom via Paagman.nl

‘Als kind wilde ik ook al schrijven, maar dat ik ook daadwerkelijk schrijver kon worden, kwam niet in me op. Ik wilde talen leren en stuitte dan op twee beroepen: reisleider of vertaler. Van beide heb ik een brochure opgevraagd, maar uiteindelijk ben ik als au pair in Barcelona gaan werken. Daarna ben ik iets heel anders gaan studeren. Het duurde lang voordat ik erachter kwam wat ik met mijn schrijven allemaal kon. Er zijn nu zoveel mogelijkheden. Destijds was er niets, enkel een vooropleiding van de Theateracademie. Als ik jonge mensen nu hoor klagen over mogelijkheden denk ik: hou toch op, er kan zoveel! Als destijds alle opleidingen, cursussen en workshops hadden bestaan die er nu allemaal zijn, was ik misschien niet zo’n laatbloeier geweest. Tegelijkertijd denk ik: ik zou er misschien helemaal niet klaar voor zijn geweest. Ik vind mijn carrière soms best heftig, maar ik kan het makkelijker dragen en alles relativeren. Ik mag op het podium staan – dat is best rock ’n roll voor een schrijver – maar als ik in Carré voor de prinses heb mogen optreden, moet ik daarna nog wel snel even langs Albert Heijn om appelstroop te kopen. De volgende ochtend moet ik immers gewoon weer boterhammen voor mijn zoon smeren.’

Lucia Rijker: “Je moet eerst vechten met je eigen angsten, voor je het gevecht met een ander aan kunt gaan.”

‘Vroeger was ik nergens bang voor, dacht ik nergens bij na. Sinds de geboorte van mijn zoon ken ik opeens allerlei angsten. Ik realiseerde me plotseling hoeveel er met hem kan gebeuren, werd me bewust van het gevaar in kleine dingen. De wereld is ook wel beangstigend geworden. Er is meer informatie, dus je hoort ook meer. Ook wordt op hele grote schaal gepest, er is zoveel victim blaming. De jeugd heeft daar nu veel mee te maken. In mijn jeugd leken we niet zo kwetsbaar. Er was geen Instagram of Snapchat waarop je gepest kon worden, er werden geen filmpjes van je gemaakt en verspreid. Als je een vraag had, schreef je een brief aan Villa Achterwerk. Nu is alles zo openbaar en zichtbaar. Alsof je voordeur altijd openstaat en iedereen binnen kan lopen. Alles kan je overkomen, terwijl de rest van de wereld toekijkt. Dat jaagt me angst aan. Maar vooral voor de generatie van mijn zoon. Niet voor mezelf.’

Wilhelmina Drucker: “Ik zag onrecht. Dan strijd je.”

‘Onrecht? Daar lig ik wakker van, loop ik dagen mee rond. Ik wil het altijd aankaarten om het onder de aandacht te brengen. Het liefst schrijf ik er meteen een tekst over. Letterlijk én figuurlijk ben ik een vechter. Ik heb op boksen en capoeira gezeten en op de lagere school wel eens een klap uitgedeeld. Ik ben een leeuw, wil altijd opkomen voor de mensen om me heen. Ik vecht voor wie ik ben, wat ik doe. Tegelijkertijd denk ik ook wel eens: wat voor wapen is een pen nou eenmaal? Ik vind ook dat ik veel meer zou moeten vechten, meer van betekenis zou moeten zijn. Maar goed, ik vecht, verzet me maar op de manier die me het beste past. Vechten kun je immers op zoveel manieren doen.’

Bibian Mentel: “Als je iets durft te proberen, kom je altijd verder dan waar je was.”

‘Iets nieuws proberen blijft spannend, maar je kunt er het best gewoon mee beginnen. Soms denk ik later ‘dat had beter gekund’, maar niet alles hoeft meteen een meesterwerk te zijn. Ik heb nog nooit een kinderboek geschreven en het schrijven van Het begint met een droom was dan ook best spannend. Dus ik begon gewoon. Durven is zó belangrijk. Niemand zegt op zijn sterfbed: had ik maar minder gedurfd. Men zegt: had ik maar meer gedroomd, vaker mijn hart gevolgd, was ik maar niet zo bang geweest. Ook al lacht iedereen je uit, ook al zit iedereen je dwars of zegt een minister dat men net zo goed een dvd’tje op kan zetten: doe en maak wat jij wil. Wees gelukkig met jezelf.’

Niemand zegt op zijn sterfbed: had ik maar minder gedurfd

Babs Gons: “Je kan overal zijn, je kan iedereen zijn”

‘Ik ben nu schrijver, performer en spokenword-artiest. Maar ik hou enorm van dingen maken met mijn handen, zonder dat mijn hoofd daarbij in de weg zit. Ik zou nog wel eens al mijn energie in een tuin willen stoppen, waardoor deze groeit en niet ik. Niet te veeleisend te zijn. Ik moet zoveel van mezelf, omdat ik weet dat ik daartoe in staat ben. Ik hoop op een rustigere noot te eindigen, met een boekenwinkeltje bijvoorbeeld, waar ik dan elke dag naartoe slof. Tegenwoordig wordt er van je verwacht dat je je volledige potentie gebruikt. Waarom? Dat moet je toch helemaal zelf weten? Wat als we nu eens een flink stuk onder onze potentie gaan zitten? En daar heel gelukkig en gezond van worden. Heerlijk lijkt me dat.’

Dit artikel werd gepubliceerd in Present van Paagman #5. Verkrijgbaar in de winkels van Paagman met een Paagman Privilege Pas of lees ‘m online.
Tags bij dit verhaal
Geschreven door
Meer van Redactie Paagmag

Opruimfanaten: meer geluk door minder bezit?

Sommigen mensen vinden opruimen en schoonmaken vreselijk en doen alleen het hoognodige....
Lees verder